Αλγόριθμος

Παρακολουθώντας τις κοινωνικές ζυμώσεις, αντιδράσεις και τη γενικότερη στάση των παλιότερων γενιών μπροστά στο φαινόμενο της ψηφιακής τεχνολογίας, αντιλαμβάνομαι ότι ακόμη βρισκόμαστε σε ένα στάδιο, όπου για τον περισσότερο κόσμο, η τεχνολογία δεν έχει ενσωματωθεί πλήρως στην καθημερινότητά τους με έναν τρόπο διαφανή. Με άλλα λόγια, ακόμη και οι νέοι, φοιτητές, άτομα ηλικίας 20, 25, 30 ετών, αντιμετωπίζουν τα τεχνολογικά αγαθά με τρόπο ή φετιχιστικό, προβάλλοντας το εγώ τους μέσα από αυτά.
Είναι προφανές ότι ο Έλληνας, ακόμη και των πιο πρόσφατων γενιών, άτομα της δικιάς μου γενιάς που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’70, ακόμη δεν έχουμε στο γονίδιό μας την τεχνολογία, με την έννοια της αρμονικής συνύπαρξης με αυτήν. Αντιθέτως, πάρτε τα σημερινά παιδιά ηλικίας περίπου από 7 μέχρι 14: η άνεση, η χαλαρότητα, η εξοικείωση που έχουν με τον ψηφιακό κόσμο είναι απίστευτη. Αυτά τα μυαλά αντιλαμβάνονται ήδη ότι «υπολογιστής» παύει να υπάρχει, με τη μονολιθική μορφή του «σταθμού εργασίας» που έχουμε οι παλιότεροι στο μυαλό μας και μετασχηματίζεται σε κινητό, τηλεόραση, αυτοκίνητο και ακόμη περισσότερα.
Η γενιά αυτή μεγαλώνει σε έναν κόσμο όπου όλοι οι δίαυλοι της επικοινωνίας είναι ανοικτοί και το θεωρεί φυσικό, τοποθετώντας το Internet Και τα νέα μέσα στη σωστή τους διάσταση. Με αυτόν τον τρόπο αναγνωρίζουν ότι το Facebook είναι ένας ακόμη τρόπος προσέγγισης ή ότι το blog αποτελεί κι αυτό ένα κοινό μέσο έκφρασης, σε αντίθεση με την επικρατούσα νοοτροπία που έχει αναγάγει την έννοια του “blogger” σε βαρύγδουπο τίτλο.
Πιστεύω πολύ στη νέα αυτή γενιά. Για πρώτη φορά βλέπω στα πρόσωπα των παιδιών αυτών, μορφές απαλλαγμένες από τις σκιές της δαιμονοποίησης, της απόρριψης, ή αντιθέτως, του εκθειασμού και της προσκόλλησης που χαρακτηρίζουν τις δικές μας συμπεριφορές.