Αλγόριθμος

Φέτος χορτάσαμε στις επαναστάσεις: επανάσταση στο 3D, επανάσταση (ξανά) με το καινούριο iPhone, επανάσταση με τους νέους 6πύρηνους επεξεργαστές, αυτό δεν είναι πια βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας, είναι η Κομμούνα του Παρισιού! Μια ανεπανάληπτη πλημμύρα υπολογιστών, περιφερειακών, gadgets, παρέλασε στα περίπτερα των εκθέσεων με καλλίγραμμες εξωτικές καλλονές να τα διαφημίζουν χαμογελώντας ευγενικά στο φακό. Εκθέσεις όπως η Computex στην Ταϊβάν, η μεγαλύτερη του είδους της στην Ασία και από τις σημαντικότερες στον κόσμο.

Ένα μικρό δείγμα από τα θαυμαστά νέα τεχνολογικά επιτεύγματα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε στις προηγούμενες σελίδες. Ωστόσο υπάρχει και η «σκοτεινή πλευρά» της υπόθεσης, η οποία εστιάζεται στις συνθήκες εργασίας των ατόμων που κατασκευάζουν όλα αυτά τα υπέροχα gadgets με τα οποία παίζουν καθημερινά οι κάτοικοι των ανεπτυγμένων πλούσιων δυτικών χωρών.

Στο μεγάλο εργοστάσιο της Foxconn, στη βιομηχανική πόλη Σενζέν της Κίνας, 12 εργαζόμενοι έχουν κάνει απόπειρα αυτοκτονίας (2 γλίτωσαν), εξωθούμενοι από το οικονομικό αδιέξοδο και το στρες που προκαλεί ο αχαλίνωτος ρυθμός παραγωγής. Η Foxconn, ένας από τους μεγαλύτερους εργολάβους που κατασκευάζουν προϊόντα για λογαριασμό της Apple, Dell, HP και άλλων, φτιάχνει τα iPhones και έχει μπει στο στόχαστρο των υπέρμαχων των εργατικών δικαιωμάτων. Έξω από την Computex, 30 περίπου άτομα διοργάνωσαν πορεία διαμαρτυρίας, απαιτώντας πιο ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Σε ένα πλακάτ υπήρχε η εικόνα του Steve Jobs με την ένδειξη «Καταζητείται» και σε άλλη, στα κινεζικά έγραφε «Steve Jobs, μας πίνεις το αίμα». Η κατηγορία είναι ότι η Apple, όπως και οι άλλες εταιρείες αποκομίζουν τεράστια κέρδη από τα φτηνά εργατικά χέρια (ο κατώτατος μισθός κυμαίνεται γύρω στα 130 δολάρια), κάνοντας τα στραβά μάτια για τις άθλιες συνθήκες εργασίας.

Οι αναφορές των δημοσιογράφων που κάνουν ρεπορτάζ εκ των έσω, χρησιμοποιώντας μαρτυρίες των ίδιων των εργατών, κάνουν λόγο για τραγικές συνθήκες και εξοντωτικά ωράρια. Τα gadgets του 21ου αιώνα κατασκευάζονται σε «φάμπρικες του μόχθου» (“sweatshops”), όπου οι εργάτες δουλεύουν επί μονίμου βάσεως πέραν του οκταώρου, υπογράφοντας κάθε φορά ένα συμφωνητικό με το οποίο εκχωρούν το δικαίωμά τους για ανώτατο όριο υπερωριών τις 36 ώρες το μήνα. Το πρόβλημα είναι ότι συνεχώς εκχωρούνται δικαιώματα, στην Ταϊβάν, την Κίνα, την Ελλάδα, τον κόσμο όλο, τη στιγμή που η τεχνολογία θριαμβεύει. Τι αντίκρισμα έχει όμως αυτός ο θρίαμβος στα πλαίσια ενός χρεωκοπημένου μοντέλου ανάπτυξης;